سومین همایش سراسری نقالان برجسته کشوری به یاد مرشد فقید «ولی‌الله ترابی»

سومین همایش سراسری نقالان برجسته کشوری با گرامیداشت یاد مرشد فقید «ولی‌الله ترابی» در شهر همدان برگزار شد.

مرشد

به گزارش سرویس تئاتر هفت گاه ، در همدان، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان در این همایش که شامگاه گذشته برگزار شد گفت: شهر همدان برای سومین‌بار میزبان مرشدان فرهیخته کشوری است و این برای استان مایه افتخار است. ریحان سروش‌مقدم با بیان این‌که شاهنامه‌خوانی در استان کهگیلویه و بویراحمد تقدس و حرمت ویژه‌ای دارد، اظهار کرد: برخی از هنرهای ارزشمند کشور هنوز هم در برخی طوایف خاص باقی‌ مانده و نسل به نسل حفظ می‌شود.

وی با ابراز نگرانی از تعداد کم نقالان در کشور، تاکید کرد: در حال حاضر متاسفانه تعداد مرشدان برجسته در کشور بیشتر از ۱۰ نفر نیست و این هنر دیرپای ما که از زمان هخامنشیان باقی‌ مانده، با تبدیل شدن به پرده‌خوانی و نمایش‌خوانی حفظ شده است.

سروش‌مقدم تصریح کرد: این هنر ارزشمند در معرض تهدید فراموشی و خطر از بین رفتن قرار داشت که با به ثبت ملی و جهانی رسیدن، از این اتفاق جلوگیری شد.

وی خواستار جلوگیری از به فراموشی سپرده شدن این هنر شد و تصریح کرد: نگذارید این هنر از بین برود و آن را رواج دهید.

سروش‌مقدم با اشاره به باباطاهرخوانی افزود: خوشبختانه مردم همدان اجازه خاموشی به باباطاهر‌خوانی ندادند و این از افتخارات همدان است به طوری که بین باباطاهرخوانی و باباخوانی در شهر همدان الفتی دیرینه برقرار شده است.

وی خاطرنشان کرد: در همدان با حضور استاد چایانی چراغ پرده‌خوانی، نقالی و شاهنامه‌خوانی روشن نگه داشته می‌شود.

در این مراسم همچنین نقالان برجسته کشوری به اجرای برنامه پرداختند و یکی از آنان گفت: نقل فقط داستان‌گویی نیست؛ نقل یعنی زندگی و یک نقال باید نقاد نیز باشد و نقالی را با نقادی همچون نقد حال اجتماعی و زندگی جوانان همراه کند.

مرشد ابوالفضل ورمزیار با تاکید بر اینکه هر نقلی را در هر جایی نباید گفت، ادامه داد: افراد خارج از کشور به دید تمجید به ما نگاه نمی‌کنند بنابراین باید مراقب بود تا نقالی به یک هنر موزه‌ای تبدیل نشود.

وی نقالی را هنر زندگی دانست و اظهار کرد: سرمایه‌های معنوی زندگی همین چیزهاست و در خارج از مرزها نقالی به عنوان میراث غیرملموس به نام ایران ثبت و از فراموش شدن آن جلوگیری شده است.

ورمزیار شاهنامه را سند هویت هر ایرانی دانست و گفت: شاهنامه تنها نامه شاهان نیست بلکه نامه‌ای شاهانه است بنابراین باید قدر فردوسی را دانست و مراقب بود تا زبان فارسی از بین نرود.

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × 4 =