نشست «نقاشی و مجسمه سازی معاصر» در خانه هنرمندان ایران بررسی شد

نشست «نقاشی و مجسمه سازی معاصر» با سخنرانی حمید شانس و بهنام کامرانی برگزار شد.

تجسمی

به گزارش سرویس هنرهای تجسمی هفت گاه به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ، نشست نقاشی و مجسمه‌سازی معاصر با سخنرانی حمید شانس و بهنام کامرانی، عصر پنجشنبه ۱۱ دی ماه در تالار استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

این نشست در حاشیه برگزاری نمایشگاه گروهی منتخب آثار اعضای انجمن هنرمندان نقاش ایران با عنوان «فصلی از هنر» که در نگارخانه‌های خانه هنرمندان ایران دایر است، برگزار شد.

در ابتدای این نشست بهنام کامرانی ضمن تشکر از انجمن هنرمندان نقاش ایران برای فراهم آمدن فرصت گفت و گو، اظهار داشت: خوشحالم از این که دوباره پویایی جدیدی در این انجمن ایجاد شده و بدین وسیله می‌توان بررسی کرد که نقاشی اصلا چه امکاناتی را پیش روی ما قرار می‌دهد. در این نشست ما تلاش داریم امکانی را فراهم کنیم برای اندیشیدن به این موضوع که نقاشی و مجسمه‌سازی امروز چه چیزی می‌تواند باشد. در این راستا ابتدا باید دید نقاشی ایران در کجا قرار گرفته است و سپس آن را به وضعیت جهانی پیوند زد.

وی افزود: چون در تهران صحبت می‌کنیم، من درباره هنر پایتخت حرف می‌زنم چون همانطور که می‌دانید این هنر تا حدود زیادی در برخی موارد با هنر شهرستان‌ها فرق می‌کند، به خصوص از نظر نحوه ارائه، تولید آثار و اقبالی که از نظر اقتصادی به این رسانه معطوف است. این سوال برای خیلی از نسل‌های روشنفکری ایران سوال اساسی بوده که چطور مناسباتشان را با جهان هم ساز کنند. می‌دانید که روشنفکرهای نسل اول بیشتر در پی این بودند که برای عقب ماندگی‌ای که در طول تاریخ قاجار و شاید قبل از آن وجود داشت، چیزهایی را ترجمه کنند و یا هنری را به شکل ابزاری وارد کنند.

کامرانی با اشاره به این که نسل های بعدی بر وضعیت ایرانی بودن و مناسبات دینی تاکید داشتند، اضافه کرد: در ۲۰ سال اخیر نسلی ظهور کرده که امکاناتش را در وجهی گفت‌و‌گویی دنبال می‌کند، رسانه‌ها و وضعیت جهانی نیز این وضعیت را بیشتر فراهم کرده است و از قبل این مسئله ما دیگر نه دیر هستیم و نه زود، چنانچه زنده‌یاد بهمن محصص می‌گفت که ما همیشه اینجا زودیم و آنجا دیر؛ در واقع عاقبت خیلی از روشنفکران دینی اینطور بود.

این هنرمند نقاش در ادامه، گفت: نقاشی امروز این امکان را فراهم کرده است که یک نقاش همان قدر بتواند از منظره‌سازی چینی استفاده کند که از نقاشی بومی نقطه‌ای هنرمندان استرالیا و همینطور وجهوی برای اینکه مشخص باشد از کدام کشور آمده را نیز به آن اضافه کند. بنابراین من فکر می‌کنم که ما در یک وضعیت همسان با تولیدات جهانی در رسانه نقاشی قرار داریم. امروزه خیلی از نقاش‌های جوان ما به راحتی حتی راحت‌تر از آن که بتوانند در بعضی از گالری‌های تهران نمایشگاه بگذارند، کارهایشان را به خارج می‌فرستند و نمایشگاه‌های خارجی دارند.

وی افزود: از طرف دیگر شهری مثل تهران، شهری است که به طور نا‌بسامانی رشد کرده، خیلی از ساختمان‌های ما به درستی در شهر تعریف نشده و اصولا معماری و خیلی از مناسبات شهری در تهران بر پایه سرمایه و مبادله سرمایه دارد شکل می‌گیرد. متاسفانه خیلی از نقاشان امروز ما به این شکل نقاشی را برای وجهی از اندیشمندی تولید نمی‌کنند، نقاشی می‌کشند که بفروشند البته فروش اث